| Pos
Scriptum
Të gjitha këto vargje
Këto drithërime
Gjakime ankime ëndërrime
Dolën nga thellësia
E shpirtit e zemrës
Jo nga mosha ime
Krijuesi
Krijuesi nuk e prenon
Jetën me kufizime
Ai e do të lirë
Plot ëndërrime
Krijuesi tërë jetën
E ka ankesë brengë rënkim
Tërë jetën e ka shqetësimE
E ka kërkim
E ka shtegtim
Fati
Më dhuro gjysmën
E fatit tënd
Më thotë vasha e bukur
E gjatë
E cila është e zgjuar
Duket e pafat
Kështu qenka kjo botë
E re e vjetër
Askush s' qenka i kënaqur
Kërkon një fat tjetër
Zemër e Ndarë
Që kur e kishte parë
Zemra për gjysmë
I ishte ndarë
Atë femër
Përherë e prek
Me shpirt
E prek me zemër
Kur e Kuptoj
Kur e kuptoj
Se po tallej
Me vuajtjen e tij
Ta urrejë nuk kishte
Fuqi
Fuqinë e kishte harxhuar
Duke e dashuruar
Në Kanë
Në Kanë
Zemrën peng
E kam lanë
Në Kanë
Nuk i gjan
Vetëm
Babë e nanë
Çdo Ditë
Çdo ditë takoj
Vasha pehrria
Të cilat frikësohen
Nga dashuria
Nga vitet e mia
Sytë
Në sytë e saj
Të zi
Rrezaton vetëm
Bardhësi
Ajo është qiellore
Ajo është diellore
Vetveten e kërkon
Prore
Poezia
Poezia është
Pasqyrë e vuajtjeve
Gëzimeve
Dashurive
Të mia
Poezia nuk
Lëndon
Ajo shëron
Pérmes poezisë
I nënshtrohem
Lavdisë
Krenarisë
Mërisë
Pavdekësisë
Po Shkon
Ti po shkon
Të bukurat ikin gjithmonë
Ne po mbesim
Pérditë po rrënohemi
Përditë po vdesim
Sizifine
Të gjithë u munduan
T'ja pushtojnë zemrën
Kush me rini
Kush me dredhi
Kush me hipokrizi
Kush me demagogji
Kush me flori
Ai
Me poezi
Që të fus
Në pavdekësi
Gafi
Kur ta largoj
Kaçurrelën nga ftyra
Ti u skuqe
Mos e mallko
Njeriu
Bën shumë gafe
Shumë huçe
Soxhorno
Ç'është kjo shprehje
Kjo leje e mallkuar
Që të merr me vete
Të dërgon atje
Ku çdo gjë është
E përkohshme
Madje edhe qendrimi
Lumturia gëzimi
Kthehu
Kthehu më shpejt
Nga perëndimi
Eja se pa ty
S'po lind dielli
S'po zbardh agimi
Si mund të jetosh pa ne
Pa Atdhe
Itaka
Secili e ka
Nga një Itakë
Të pamëkatur
Të pafat
Kush e synon Itakën
Rruga do të jetë e gjatë
Fatin ndiqe deri në fund
Itaken s'do takosh askund
Po e takove njërë
E ke humbur
Përherë
Itaka është
E pa arritshme
Është sikur dashuria
Sikur bukuria
E dhëmbshme
E frikshme
Kur
Kur e mori vesh
Se kishte shkuar
Sa shumë ishte gëzuar
Sa shumë ishte pikëlluar
Sa shumë ishte ligështuar
Shko
Shko vrapo
Mos u vono
Ai po mbetet
Kujtimeve
T'iu jep kuptim
Anipse
Ka shumë mall
Shumë zhgënjim
Të gjitha le t'i marrë
Pusi
Le t'i marrë Drini
Tashmë as miqësia
As zemërimi
Nuk kanë kurrëfarë
Kuptimi
Ëndrra e Poetit
Kur ëndrron poeti
Trandet bjeshka
Gjëmon deti
Kur poeti ka simpati
Bëhet kaos
Né shpirtin e tij
Nëse
Nëse zhgënjehem
Një ditë
Nuk do të befasohem
Me zhgënjime
Kam filluar
Të mësohem
Nuk Plaket
Ai nuk Plaket
Duke të parë ty
Përkundrazi
Rinohet
Forcohet
Helmohet
Portë e Mbyllur
Ti je portë e mbyllur
Ai ka mbetur jashtë
Kush ka hyrë brenda
Thuaj
Mos druaj
Mos loz me dashuri
Se kthehet në shëmti
Luftë me Vetveten
Ka kohë
Që bën luftë
Me vetveten
Jo për te dashuruar
Por për ta harruar
Lufta vazhdon
Nuk mbaron
Rruga Deri të Bukuria
Rruga deri të bukuria
Është e gjatë
është e gjërë
Një botë
E tërë
Rruga deri të bukuria
Është e largët
Sa ëndrrat e mia
Sa vetë fantazia
Stjuardesës X
Në linjën Prishtinë Tiranë
Në aeroplanin
Albanian Airlens
Stjuardesën më të bukur
E kam parë
E preruar në ar
Shpejt u njohëm
Shpejt u ndamë
Mé s'u pamë
Unë mbeta në tokë
Ajo rrugëve të qiellit
Që t'i rrijë afër
Diellit
Në Shkodër
Në shkodër të vish
Të rrish
Në vendin e Kanunit
Burrërisë dhe besés
Fjalës dhe shpresës
Shkodra ka shumë bukuri
Këndon Rovena
Plot ëmbëlsi
Plot krenari
Shkodër
Të falem ty
Belvy
Një pamje e bukur
Të shkyhet sytë
Kahdo që të sillesh
Nata të bëhet ditë
Në Zvicër ka shumë tunele
E sa shumë dritë
Në Gjenevë
Kush e ka zbuluar
Gjenevën
Duhet të ketë qenë
Gjeni
Bukuria s'duron kufi
As në gjeografi
Gjenevë,31 prill 2005
Në Dizhon
Në Dizhon të Francës
Në vendin e verërave
Dehem nga bukuria
Dizhonit mijëvjeçar
I rri bukur
Vjeshta
Dizhon, 5 maj 2005
Në Berat
Berati qenka
Për t'u përbe në te
Berati nuk ka ra
Ai lartésohet
Paiada
Bleonë
(Vajzës sime të dytë)
Bleonë
Gëzimi i tretë
Në shtëpinë tonë
Vetëm tetë vjet i ke
Sa e bukur sa e zgjuar
Sa kureshtare je
Të shikoj çdo ditë
Si rritesh me uraten
Unë plakem
Rinohem
Plakem
tetor 2005
Vendlindja
Sa herë kthehem
Në vendlindje
Dëgjoj për më pak vdekje
Për më shumë lindje
Gjysmën e fshatit s'i njoh
Kjo më bën të druaj
Në vendlindjen tënde
Ndjehesh si i huaj
Më falni
Bashkëfshatarët e mi
Që vi shumë rrallë
Për mallë
Unë nuk kam faj
Për jetë
Koha s' mjafton
As për të vdekur
I qetë
Buzë Drinit
Buzë Drinit të Bardhë
Pi kafe të Guri i Zi
Çdo gjë më duket
Bardhezi
Pa ty
Që je krijuar
Për Poezi
Botë
Në këtë botë
Përherë i pangopur
Përherë i uritur
Përherë i etur
Plotësohet një ëndërr
Krijohet një tjetër
Në këtë botë
Heret a vonë
I vogël vjen
I vogël shkon
Të Mali i Robit
Të Mali i Robit
Në Durrës
Bëhem rob i mrekullisë
Të shkëmbi iKavajës
I këndohet dashurisë
Valët e detit
Valëzojnë duke u përpëlitur
Rrudhat në zemër
Shkojnë duke u rritur
Ëndrrat duke u fikur
Kërkoj
Më thonë kërkoj
Shumë nga jeta
Se sa mund të të ofrojë
E shkreta
Kështu siç është
Kurrë s'na mjafton
S'na tepron
Njeriu i Librit
( I. Kadaresë )
Té shpallën
Njeri të librit
Të mençurisë
Nderi i shqiptarisë
Me penën tënde
Shkruan krenarinë
Nobelisti ynë
Jo Gjunjëzim
Kur jeta
Në sprova
Të qet
Gjunjëzim mos të ketë
Përjetë
Nëse të gjithë të braktisin
Një ditë
Mos u gjunjëzo
Pse çdo errësire
Shfaqen bardhësitë
Diell në Janar
Né një janar
Me acar
Një diell ka dalë
I rrallë
Dielli ka flakur acarin
Ka bërë pranverë
Janarin
Ti do të mbetesh
Një diell
Në tokë
Në qiell
Mëngjesi Në Tiranë
Në orën shtatë
Blej gazetën Shekulli
Për të cilën kam pritur
Gjysmë shekulli
Mëngjesi në Tiranë
Më ngop me bukurinë
Miqësinë fantazinë
Prishtina
Prishtina është bukuroshe
Më shumë vasha të bukura
Të zgjuara
Me zemra të përvëluara
Fytyra Jote
E mahnit
Ftyra jote
Hënëplotë
Që shpalos gëzimet
Brengat
E kësaj bote
Pak tragjike
Pak intime
Më shumë halle
Më pak gëzime
Pse
Flasin të njëjtën gjuhë
S'kuptohet dot
O Zot
Pse ndodh kështu
Askush s'ka shpjegim
Qé nga lindja
Deri në amshim
Ëndrrat
Ëndrrat vazhdojnë
Ta trazojnë
Herë e zhgënjejnë
Herë premtojnë
Syri Magjik (
A. D )
Në lartësinë e qiellit
Afër diellit
Udhëtoj me artisten
Artë
Koha na duket
E Artë e zjarrtë
Syri i saj magjik
Në syrin magjik
Mat bardhësitë
Arta dhe Albani
Albani dhe Arta
Synojnë majat
E larta
Do të arrijnë
Majet e arta
31.X.2005
Khajamçe
rrezja e syrit
Tim
Është foleja
E bukurisë sate
Kohë
Jetoj në kohë
S'kam kohë
Mas kohë
Gjithmonë nxitoj
Gjithmonë vonohem
Zemra Nuk Hesht
Pranverë verë
Dimër vjeshtë
Zemra
Nuk hesht
Ajo është bujare
Është
mëkatare
Është ziliçare
Ar i Djegur
Ar i djegur u bëra
Për të bërë
E të pabëra
Deri Në Ëndërr
E kishte idealizuar
Deri në ëndërr
Kishte harruar se ajo
S'mund të ishte tjetër
Ve'se një femër
Gati pa shpirt
Gati pa zemër
Kurrë
Kurrë nuk e diti
Çka deshi nga jeta
E shkreta
Fati e nëpërkëmbi
Nuk e kurseu
Ndoshta do ta ketë
Më mirë një ditë
Kur ta mbulojë dheu
Edhe toka do të qajë
Nga bukuria e saj
Frymëzimi
T'ia marrësh
Frymëzimin poetit
Sikur t'ia marrësh
Ujin detit
Ai tërë jetën e ka
Frymëzim
E ka flijim
E ka flijim
Në Vuthaj
Në Vuthaj
Me rrethojnë
Alpet shqiptare
Madhështore krenare
Lahutari i këndon
Ali Pashë Gucisë
Trimërisë urtisë
Agnesa
Simbol i bukurisë
Kam Parë
Kam parë Parisin Pulën Monakon
Kanën Berlinin Londrën Romën
Nju - Jorkun Lubjanën Zagrebin
Frankfurtin
Durrësin Vienën Sofjen Budapestin
Bukureshtin Venedikun Luganon Shkodrën
Dizhonin Strugen Tiranën Ulqinin
Gjenevën Antibën...
Asnjëren nuk e ndërroj
Me Prishtinën
As me Klinën
Në Dollomit
Në Dollomit
Syri i saj bënte dritë
Më shumë se çdo
Dollomit
Nga bukuria e saj
Secili ka frikë
Në Dollomit
Ajo ishte shndërruar
Në mit
Poezia e Pashkruar
Deshta ta shkrujë
Një poezi për ty
Me emër e mbiemër
Pse s'e shkroi poezinë
I mbeti pikë në zemër
Ai e deshi atë
Ajo një tjetër
Asgjë e re
Asgjë e vjetër
Si Shkruhet Poezia
Nuk ka poezi
Pa vetmi
Pa qetësi
Pa fantazi
Pa simpati
Pa
dashuri
Perdja e Hekurt
Ti po e trash
Perden e hekurt
Të harrimit
Ai të zhgënjimit
Të deshpërimit
Jo të mallkimit
Paradoksale
Sa më shumë që afrohesh
Aq më shumë largohesh
Ti je shumë e mirë
Në këtë botë e ke
Veshtirë
Qiellin e paç të lirë
Të dlirë
Në Pejë
Nga Bulevardi
Eliot Engel
Më te flet në tel
Herë i humbin
Valét
Herë i humbin
Fjalët
Të Plakesh
Të plakesh
Është fat
Është mirë
Anipse jo fillimi
Por fundi qenka
I vështirë
është më rëndësi
Të mos plakesh
I ri
Në Këtë Jetë
Në kétë jetë
Të gjithë
kanë fituar
Të gjithë
Kanë dështuar
Mos e Urrej
Mos e urrej
Mos e le pa gjumë
fajin e tij i vetëm
Ishte se të deshi
Shumë
Ty
Që s'e kuptove kurrë
Shpirtin zemrën
E tij
Të vjetër
Të ri
Miqësi e Ngrirë
Që t'i shkruajë
Nuk kishte guxim
Që ta thërriste edhe më hiç
U munduan kot
Që të mbesin miq
Ajo ishte shumë e bukur
Ai ishte shumë i mirë
Miqësia iu mbeti e ngritë
Presin diellin
Për ta shkrirë
Koelçe
Dashuria është e egër
E paqartë e pakontrolluar
Me forcën e saj të huton
Të bën skllav
Té shkatërron
Sa më shumë që dashuroheni
Aq më shumë ligështoheni
Aq më shumë forcoheni
Në Bregun e Diellit
Në Bregun e Diellit
Pres lindjen dhe perëndimin e tij
Nuk ngopem me ngrohëtsi
Të jetosh në Bregun e Diellit
Më shpejt i sheh lulet e prillit
Diellin e sheh edhe në janar
Në zemër nuk ke acar
Të jetosh në Bregun e Diellit
Është shumë mirë
Gjithmonë ka më shumë dritë
Se errësirë
Në Bregun e Diellit
Rrallë zihet dielli
Rrallë errësohet qielli
Bregu i Diellit
Di të jet edhe
Bregu i pikëllimit
Lotëve dhe gëzimit
Jeta Ime
Jeta ime
Sa mirë
Sa vështirë
Të gërmosh
Nëpër kujtime
Nëpër ëndërrime
31 dhjetor 2005
Ai Dhe Ajo
Si sot
Si dikur
Çdo gjë
Duhet merituar
Herë bëhesh i fortë
Si dashuria
Herë ligështohesh
Si fëmija
Ai dhe ajo
Rrinë pa gjumë
Kanë plot ëndrra
E trashin heshtjen
Nuk bëjnë atë
Që iu thotë
Zemra
Pleqëri Pa Vetmi
Pasdita
Është pjesa më e mirë
E jetës
Kur i kthehem familjes
I kthehem vetëvetes
Nuk dua pleqëri
Në vetmi
Motres Sime Hasime
Ishe e vetmja motër
Në votër
Sa na deshe sa të donim
Kurrë nuk u zemëronim
Sa gëzim kishte votra
Kur takoheshin vëllëzërit
E motra
Motra ime Hasime
Ndaj teje kishim shumë obligime
Krejt çka ndjej për ty
Është respekti, malli, vuajtja
Kujtimi i shkrirë në poezi
Tash fli e qetëSiç ishe në shpirt
Siç ishe në jetë
Dheun e paç të lehtë
Udhëtim Nëpër Ëndërr
Tërë jetën e kishte
Udhëtim gjakim
Herë mjaltë
Herë pelim
Më shumë gëzim
Se sa hidhërim
Tërë jetën e kishte
Udhëtim nëpër ëndërr
Herë me zemër
Herë pa zemër
Sido që të jetosh
Rrugën e vdekjes
s'mund ta gabosh
Vdekja gjithmonë
E mund jetën
Të shkretën
Sa vështirë
sa keq
Sa mirë
31 dhjetor 2005
Në Dasmën e Saj
Në dasmën e saj
S'mundi të mos qajë
Nga gëzimi
Nga hidhërimi
Nga zemërimi
Mikes Sime
Eh mike mike
S'ka më dashuri
Platonike
duhet ta mësosh
Artin e durimit
Artin e deshpërimit
Artin e pendimit
Në Ditët e Poezisë
Në ditën e poezisë
S'e shkrova asnjë poezi
Çudi
As poezia s'ka më fuqi
Të bëjnë mrekulli
T'i sjell shpirtit qetësi
Jeta
Jeta është errësirë
E dritëzuar
Lum kush del
Në dritë
Nuk mbetët në ferr
Natë e ditë
Në këtë jetë
S'ishte aspak lehtë
Të mbetësh njeri
Miqtë e mi
Jeta është e mirë
Njerëzit e bëjnë
Të vështirë
|
