Ne mengjesin e vramun nga shiu i veres ,nga ret e zymta ,nga permallimi im,nuk
mund ti cheli syt ,kur se dora pome dridhet duke kerkuar doren tande qe ta
qetsoj.Ala asht qerpiku i lakt nga lotet dhe thush se nuk lotova vetem tan
naten deri ne oret e mengjesit,si kur se edhe qelli lotonte mbi nji zemer
te vetmuar cila nuk ka pshtim askundi vech pran zemres tande.Po ti...ti a
ndijeve thirjet e mija ..a ndjeve lotet e mi..a ishe duke shikua me sy chel
e tu dukte enderr ?Ti a kishe zjarr ne zemer kur se ne shpirt ftofet si kur
une ...ti a dote dishe se driten e djellit e kerkoja ne syt e tuaj?
Dhe si te vazhdoj e mos te qaj,si te tregoj e zemren prush mos ta kam...si
te shkoj udhes e mos te perkulem nga dhimjet e shpirtit...si i dashur?Me trego
se si..me trego se kun..me trego se pse ...me trego ?! Me trego deri kur te
percjelli ne gjum me fjalet qe te dua,me rreshkun e nji trandofiles qe vyshket
pa ty si pa uj ...me trego se si vazhdohet jeta deri sa une te endrroj dhe
ne krahnorin e tjetres te perkujtoj?Ahh...pse asht keshtu kjo jet katile..e
pa shpirt ,e pa zemer,pa emocjone ..e prishun nga fliqrinat e atyre qe nuk
dashurojn dhe nuk e dijn se sa te embla jan dhimjet e dashuris?
Po ti nji her me thojshe se jeta asht e bukur,se pranverat lulzojn dhe kur
bora bjen mbi bjeshk,ti me thojshe se edhe te verburit shofin kur per to drit
nuk ka,me thojshe se largesija asht vetem nji pjes e jetes cilla edhe ma shum
na bashkon..me thojshe se ne jemi te pa ndamur se pse jetojm ne zemrat e njeri
tjetrit.Po ,me kujtohet se kerkova pergjigje ma te kshilla nga ti po nuk i
gjeta ashtu si nuk te gjeta as ty pran meje ne kyt mengjes...ashtu si edhe
lotet e mi nuk i shive ti e per ty pikojshin,ashtu si nuk ishe ktu kur dora
me dridhet duke ti shkruar kto fjal ,ashtu si ti nuk je duke krefur floket
e mi ...ashtu nuk gjeta as ato pergjigje te verteta.
Si asht e mundur te verburit te shofin e pytsha veten ...si asht e mundur?Po
e mundur asht se edhe une isha e verbur..e ftofet..me zemer gurit..pa ndjenja,pa
shpirt,pa emocjone deri ne ato dit qe ti me bane te shof driten nga syt,,te
pikoj loti i permallimit,tme bej te grofet mendimi se ti je duke thuar murin
ne zemren time ,se ti dhe vetem ti vajin ma ban kang.Si asht e mundur qe te
jetojn te vdekurit ne zemer pyetsha ..si asht e mundur?Po ..dhe ato jetojn
kur nga gjumi dhe terri i chon nji drit e ngrofet..nji arom dashurije cilla
asht ma e fort se vetmija ,dhe ato zgjohen dhe dashurojn aqe paster dhe pa
dilema si kur ne prehen te nanes meson te dashuron femija!
Dhe mua me mesove te zgjohem nga vetmija,me bane te shof dhe atheres kur e
verbuar isha,me munsove ta mbyshi shpirtin plot dashuri athere kur mendojsha
se ajo nuk egziston,i mbyshe shprazstit e zemres , dhe si kur nji pjes qe
i mungonte motit e plotsove .E un ...une ala ende pytem "pse asht keshtu
jeta"?Pse ste kam pran kur vetem per ty jetoj,pse nuk ishe ti aty mram
ku shum net ne at jastyk te endrroj..pse nuk ishe sot..pse nuk dote jesh neser
..pse kur pa ty une nuk e dua jeten?!