Dhe për te shqyrtuar situatën e krijuar pas themelimit të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, të Kongresit famëkeq të Berlinit, presioneve dhe provokacioneve të ushtrisë malaziase,u organizua tubimi tek Kërshi i Kalasë.Në këtë tubim për arsye shendetësore mungonte Ahmet Zeneli, Vojvodë nga Vuthajt. Populli edhe sot e kësaj dite thotë, se Ali Begu e ka pasë këshilltarin më të afërt.
Sipas gojdhënës, mbledhja zgjati tri ditë. Por mbasi kishte mendime të ndryshme nuk po mirrte dot vendime, prandaj dërguan e morën Ahmet Zenelin të sëmurë.
Ahmeti kur erdhi te Kërshllahet,ku po mbahej mbledhja,pyeti pse e kishin thirrë?
Burrat e tjerë të kuvendit i thanë: "Sulltani ka ba emën me ja dhanë Gucin e Plaven me nahije Knjazit të Karadakut. Pra, masi kjo punë ka në dorë t' ardhmen e vatanit dhe jetën thmijve tanë, çuem e t' thirrme edhe ty , se qe besa e burrave, nuk mun venuem pa marrë menimin tan.
Madje ka edhe noni ç' i po thotë: ''Masi ka ba emen mreti, i dërguemi i allahut në tokë, na nuk mun ja prishim'' .
Tashti, ti fol e na po të nig-jojmë, qe besa e burrave si të thuesh ti kena me venue na, e në kjoft se nonjeni nuk ka me i pëlqye venimi ynë, rrugën e ka të hapët e munet me shkue n' dashtë në Turkije, n' dashtë në Karadak.
Ahmeti, ulur kambërkryq ne vendin që i takonte fisit të tij, me kokë ulur, mendueshëm, ashtu sikurse u ka hije burrave të kuvendit që nuk guten kur flasin, tha:
"Paj, Sulltani paska gabue obu, pasi ka menue me falë venin tonë pa tvet robt e këtij veni. Po ne kto troje na i ka lan baba ynë e nuk na i ka falë sulltani i Stambollit.-Besa - besë, burra, na as ja kemi fal kujt,as e kemi n' men me ja falë, se me ba njashtu na mytin gratë me furka,kur të shkojmë te shpija. Sulltani, n' dasht me i fal gja Knjazit tëKaradakut, le ti falë,Anadollin e tij e jo Mymleqetin tonë, se na pa u djegë të tanë me gra e thmi, të gjellë nuk e lshojmë as ni gjurmtë tokës sonë.Pra,burra kur e lyp nera e vatanit, të tanë kena me ba dekën si me le. Prandaj po ju thom çoni fjalë Knjaz Nikollës e i thoni se djemt e Mymleqetit kanë kanë me ju pritë ashtu si ju ka hije me pritë çdo zapues të huej, me pushkë në dorë Knjazi n' dasht le ta le ta marrë edhe Sulltanin me vete se qe besa e burrave gjallë s' kena me i lshue.
Burra, fola pak pér ngut e noshta nonjeni prej jush ka me thanë: - U ngut Ahmet Zogu. Por burra uné thom,asht ma mirë me deké si na ka hije per trojet tona se sa me jetue të fikun e t' koritun, të poshtnuem prej té hujit.
Unë burra kaq me thané e tash kuveni le t' menoj e t' pleqnoj për punen e luftës çi na paskan ba borxh kralit e mdha,Sulltani e Knjazi'' .
Burrat e kuvendit e pëlqyen dhe miratuan mendimin Ahmet zenelit, duke thënë: - Të lumtë goja e Të pleqnoft djali se mirë folë e na siç the ti kena me ba.
Në vazhdim Ahmet Zeneli pyeti:
-Beg, a vetëm për këtë punë m' ke thirr, a?
Ali Begu:
-Të kam thirë për këtë punë e kësaj i vumë kapak. Po kam edhe diçka tjetër.Kto fjalë due me ja çue Knjazit në Celi me dy veta e kta burra nuk po m'lan. Si thue ti Ahmet Zeneli?
-Beg, t' plaçin sytë, po si do me i çue gjinen në Ceti e atje ka konsuj të huej e ata kan me thanë se burrat e Mymleqetit na prunë myhyrin.
Në fund kuvendi i Kërshllaheve,sipas gojdhanës popullore vendosi:

1. Me luftue prej shtat e në shtatdhet vjeç për mbrojtjen e trojeve tona.

2. Me çue burra në Prizren e vene të tjera.

3.Me qitë kushtrimin në të tana malsitë, kudo në Shqipni me thirrë trimat në luftë me mrojt Arbërinë e vogël të Ali Beg Gucisë.

4.Me mledh parinë e fiseve dhe me nda rajonet e luftës sipas krahinave e bajraqeve.

5. Me caktue burrat që do t' presin dhe do t' përkujdesen për luftëratë e fiseve të tjera.

6. Me i pre rrugën Mehmet pashë Maxharit.

7. Mosme lshue askush votrën e vet, por, në prag të derës me dhanë jetën.

8. Ai çi largohet nga kto troje, t' quhet tradhtar.

9 Qysh ktë ditë e deri sa t' maroj lufta, hyn n' fuqi besa e nuk guxon askush me vra ken për hakmarrje.
Këtu, me këtë rast duhet të përmenden dy momente interesante. Së pari, Ali Begun populli i kësaj krahine e donte dhe e respektonte, dëgjonte dhe zbatonte gjithë urdhërat e tij. Megjithatë, dikush nga të pranishmit në tubim, i shprehet njerit nga partija, duke i thënë:
-Kam frikë se mos e kem Ali Begun me hile. Ky i thotë Begut dhe ai pa ngurte fare, sipas rregullave të kohës,para të tuburave bën betimin solemn: ''Për be e si e bafsha me nimofte nuk jam me hile, po do t' luftoj me ju deri sa t'kem shpirt nër dham'' . Së dyti,në këtë kohë tek të tubarit njerëzit i thonin njeri-tjetrit:
-Kur ka kalue Ali Begu në Qafë të Diellit i ka dalë para Ora e Malit dhe i ka dhanë: - Ali Begu, mosu mërzit, se me nimën e Zotit e pushkën tuaj kini me fitue luftën.
Në kuvendine Kërshllaheve, pas fjalës së Ahmet Zenelit ,

Jakup Feri e pyeti Ali Begun:
-Ç' mendim ke ti Ali Begu?
-Unë mendoj ashtu si tha Ahmet Zeneli, iu përgjigj.

KUSHTRIMI -

Meqenëse një ndër pikat e vendimeve të marra ishte qitja e kushtrimit, Ali Begu pa vonuar, si na thotë anonimi popullore:

Ali Begu burr drague
Shpejt telallin e ke lshue.
Ndërsa, poulli i përgjigjet:
Presmi shpirta plak e iri,
T' kem lan ty n' pleqni.

Por rasodi poullor nuk harron as kontributin e plakut të urtë vuthjanë,Ahmet Zeneli,prandaj thotë:

Ahmet Vuthi qiti e foli,
Un e di veten shqiptar,
çi nuk shitem,s' due m' u fal.
Pra kush don me m' ble te tjetri
s' ja jap dorën as Kralit as Mretit

Gojdhana popullore thotë se me këteë rast u bë betimi i madh'' mos mi i l"shue trojet tona'' se ni be t' madhe e kena ba, plak e i ri n'luftme ra'' .

Kushtrimit të Ali Begut ju përgjigjën të gjitha krahinat e tjera shqiptare, prandaj bashkimi e armëve pér mbrojtjen e trojeve të kërcënuara, anonimi e përjetson:

Çoj kushtrimi i Gucisë
Bashkoj trima dymbëdhjetmij
Për ta ruejt kët Shiptari.

Një ngjarje që bëri bujë të madhe në kohë,ishte vrasja e Mehmet Ali Pashë Maxharit në Gjakovë. Në këtë ngjarje marrin pjesë edhe luftërat nga plava,Gucia e Vuthajt, me Jakup Ferin në krye.Rapsodi popullor thotë:

N' qaf na past ne baba mret
çi na pruni n' ket Mymleqet!
Mymleqeti o arnaut,
n' ven t' bukës ha barut!

Për Ali Begun thonë se ka qenë njeri i mirë, shumë popullor,i dashur me krerëte tjerë, për ç' ka flasin edhe këto vargje:

U kan pri nja dy zotni
Ali Begu e Haxhi Zeka
Burra idh me besë shqiptare..

Janë një mori e madhe dëshmish për jehonën që pati kudo kushtrimi për mbrojtjen e Plavës dhe të Gucisë. Këtij kushtrimi ju përgjigjën Peja e Gjakova me Malësi, Luma e Hasi,Shkodra me Malësi,krejt Shqipnija.
ORGANIZIMI I MBROJTJES - Një ndër problemet kryesore. të cilit Ali Begu dhe parija tjetër i kanë kushtuar rendësi të veçantë, ka qenë organizimi i mbrojtjes. Për këtë arsye menjëherë mbas lajmit té në nshkrimit të Traktatit të Shën Stefanit paria bën organizimin e shtabeve të vetë mrojtjes. Shtabe krijohen tri,shtabi qëndror me komandant Ali Begun,shtabi i Gucisë në përbërje të cilit janë: Ali Begu , Ahmet Zeneli, Haxhi Aliu, Halil Kolina, Ferat Nikoçaj, Smajl Bajraktari, Adem Koçinaj,
Adem Omeragaj, Galo Smajli, Mehmet Qorri, Huso Haxhalaj dhe Sadri Murseli; kurse shtabi i Plavës përbëhej nga Jakup Feri, Mulla Jaha, Rustem Isa, Hysen Rexhepagaj, Ajdin Kurti, Ali Muslima, Maliq Rexhepagaj dhe sali Jaha.
Ndryshe këto u quajtën edhe komitete të shpëtimit të popullit, të cilët sipas gojdhënës, përveç punës organizative dhe drejtuese në vend, bënë dhe shumë protesta me shkrim pranëinstancave të ndryshme ndërkombtare.Në njerën prej tyre midis të tjerave thuhet: ''Caktimi i kufijve nuk mund të përfundohet pa pélqimin e gjithé shqipnisë dhe pa pjesmarrjen e përfaqësuesve që gëzojnë pushtet të rregullt. Të caktosh kufij pa këta, sipas dëshirave dhe intrigave të Malit të Zi , do të ishte e pavlefshme dhe na, nuk do të pranojmë që të lëshohet as edhe një pllambë nga toka e jonë'' .

KOMITETI I SHPËTIMIT POPULLOR.

Na del nga shumë gojdhëna.Me sa duket qysh në fillim janË krijuar tri për tË cilat u fol më lart. Ndërsa bashkëkohsisht e ngjarjeve kanë dëshmuar se Ali Begu,pasi kthehet nga Prizreni e Gjakova, në një mbledhje të mbajtur me 1879,zgjodhi një shtab të ri, për mbrojtjen e Gucisë dhe të Plavës me një përbërje më të gjërë, në të cilën, përveç krerëve vendas, përfshihen edhe krerët e krahinave të tjera, të angazhuara në mrojtjen e kësaj treve.Midis tëtjerëve, si anëtarë të kétij Shtabi kujtesa popullore përmend: Ali Begun,Jakup Ferin Mulla Jaha ,Ali Ibra, Sali Jaha, Smajl Bajraktari, Man Avdia, Haxhi Zeka,Ahmet Zeneli,Beqir Bajraktari, Mustaf Bajraktari, Isuf Sokoli,Sylejman Vokshi dheBajraktari i Podgurit.
Knjaz Nikolla,mbasidështoi plani iMehmet Ali Pashë Maxharit, i cili kishte për mision të ja dorëzonte këtë krahinë me ferman të Sulltanit, vendosita marrë me luftë dhe për këtë arsye qet kushtrimin:

Kush ma merr Guci e Plavë
Jap asqer sa t' don me marrë,
Për mi të e vjet t' par
Me urdhnue sa t' jet gjallë.

Por, Knjazi i Karadakut njëkohësisht i kërcënohet edhe popullit shqiptar të kësaj krahine, Kë të anonimi popullorna jep në vargjet:

Merr vash Plavë, merr vesh Guci
Ta due cillen në xhami,
drekën n' Plavë,darkën n ' Guci.

Dhe fillimisht këtë detyrë don të ja besojë Vojvodë Milan Vulit, por ky e refuzon, duke thënë sipas gojdhënës popullore,'' se me shqiptarët luftë s' kam me ba , se sa her""e kam luftue me ta gjithmon sherrin jau kam pa".
Mbas shumé përpjekjesh, më sé fundi, Knjaz Nikolla cakton Vojvodë Mark Milanin për ta udhëhequr ushtrinë e tij në këtë luftë. Gojdhënapopullore thotë se Mark Milani i bëri shumë premtime Knjazit duke i thënë se '' unë shumë shpejt kam me marrë Plavë e Guci, e kam me dalë edhe n' malësi''. Madje Marku ju kërcnohet edhe udhëheqësve shqiptarë se ka për ti varë të gjithë.
Të ghitha gojdhanat dhe këngët popullore kushtuar këtyre ngjarjeve thonë se Vojvodë Marku kishte 12 mijë ushtarë té armatosur me armatimin e kohës.
Por forcat e bashkuara shqiptare me gojën e anonimit popullori përgjigjen:

Kadaldal or Mark Milani,
nuk lufton sot ktu Sulltani,
Po ktu janë djem malsorë,
besabes té lidh për dorë
......................................
Çi nuk njohin as kral as mret,
Çi nuk njohin Berlin as Grek.

Na thotë populli,e kur flet populli flet zoti,nuk pranojmë as urdhërat e Sulltanit,as ushtrinë e Mark Milanit.
Kuptohet se populli shqiptar tanimë e kishte të qartë se të gjithë pushtuesit janë armiq të njëllojtë, por kanë lëkurë të ndryshme. Prandaj,i lajmëron të dy palët,se kushdo që t' i shkelë troje do të pritet me barut.
Në bazë të dhënave gojore, të mbledhura prej kohësh nga të moshuarit e asaj krahine, dihet se Mark Milani sulmin kryesor do ta bënte Luginës së Lumit Lim si dhe Qafa e Libovicës. Pra, ai do të sulmonte njëkosisht nga dy drejtime,me qëllim që të fuste në rrethim forcat shqiptare. Por, ai nuk kishte harruar as drejtimet e tjera ku kishte caktuar forca me te pakta. Kështu,ai kishte parashikuar të sulmonte edhe nga drejtimi Shekullar-Çakorr-Nokshiq. Madje,forca të tjera do të qëndronin në gadishmëri Në drejtim të Vizitorit, të Qafës së Valit,etj.
Por,as shqiptarët nuk qëndronin duarkryq. Gojdhëna popullore thotë se shtabi qëndror dhe dy shtabet e qyteteve ishin në aktivitet të plotë.
Bënin grumbullimine meshkujve të aftë për luft",përgaditnin prapavijën që do të përkujdesej pér ushqimin ,transportin , të sëmurët. Dhe nga këto veprimet e fundit, nuk përjashtoheshin as gratë.Dhe me këtë rast duhet theksuar se populli i asaj krahine asnjëherë nuk i ka harruar atao gra trimëresha që flijuan jetën e tyre për të shpëtuar luftëtarët e rrethuar.
Anonimi popullor heroizmin heroizmin e tyre e ka përjetësuar në vargjet:

S' kish ken çik, po ish ken kralic,
Shtat vet i preu n ' sakicë.

Kjo ka qenë Hata e Nokshiqit, e cila u dogj në shtëpi për të shpëtuar trimat e rrethuar.Po ashtu pérmendet për bëmat e saj trimërore Kaje Smajla, motra e Zhuj Selmanit e martuar në Nokshiq,e cila, megjithësee moshuar,lufto së bashku me trimat.Një ndër gratë e tjera të shumta që dhanë kontributin e tyre të çmuar në këtë luftë të shenjtë ka qenë edhe bashkëshortja e Jakup Ferit, Pemba,e cila së bashku me gratë e tjara, u përkujdes për të plagusurit.
Ndërkoh,ishin caktuar edhe pozicionet e mbrojtjes. Kështu që,sejcili e dinte se ku duhej të luftonte.Dhe në fillim të Dhjetorit të vitit 1879 i gjithë populli i krahinës Guci e Plavësi dhe vullnetarët e ardhur nga krahinat e tjera ishin në gadishmëri të plotë për luftë mbrojtëjes kundër forcave malaziase.
Theksojmë se pasi Ali Begu qiti kushtrimin; '' krejt Shqipnija fjalë ka çue, të tanë jem gati me luftue,Plavë e Guci nuk i lshojm pa gjak''.
Vullnetarët erdhën nga të gjitha anët, nga Shkodra me Malësi,Dugagjini, Malësija e Gjakovës, Peja e Gjakova, Prizreni e Luma,Llapi e Podguri.
Thuhet se ghuthsejt kanë qenë rreth 10.000 vullnetarë.
Udhëheqësit atdhetarë më të dalluar të këtyre trimave kanë qenë Haxhi Zeka s' ka, as s' ka me pas. Ai tre mueje ka majt ushtrin në luftë të Nokshiqit'' . Prandaj edhe kjo thënje dëshmon se lufta ka zgjuar shumë.
Këtu, në këto momonte me të vërtetë del në pah me gjithë madhështinë e vet besa shqiptare:

Besa, besë nji besë kemi dhanë,
Ty, Shqipni, na t' kemi nanë,
Besa, besë, nji fjalë kemi thanë,
Për Shqipni jetën duem me dhanë.

Shtabi i mbrojtjes e ka pasë selinë në Kërshllahe prej nga ishin çarmatosur dhe dëbuar ushtarët turq shumë kohë më parë. Në lidhje me këtë fakt në vitin 1948 Islam Begu Rexhepagaj, në atë kohë 75 vjeç, më ka thënë: '' sulltani na la, na shiti te Knjazi i Malit t' Zi. Prandaj, ne i patëm çarmatos dhe përzanë ushtarët e tij prej venit tonë. Ata i kishim pas me hile. E ai çi asht me hile asht ma ikeq se hasmi i hapt".Eshtë me vend të theksohet se është detyrëe historiografisë shqiptare të trajtojë këtë tem kaq madhore ,si dhe të vendosë në vendin që i takon sejcilin,sipas meritave që ka patur, mbasi dihet se në luftra dalin shumë trima, por udhëheqës është një dhe udhëheqësi i këtyre veprimeve luftarake gjatë gjithë kohës deri në kurorzimin e tyre të plotë me fitore, ka qenë Ali Beg Gucia.
NDESHJA- Mbas gjithë këtyre pëgaditjeve të dyanëshme,forcat malaziase, te cilat prej kohësh keyenin provokacione të ndryshme, plaçkisnin dhe dhunonin territorin shqiptar,kaluan në sulm. Por ato ndeshën në qëndresen heroike të armës së bashkuar
shqiptare. Anonimi popullore na thonë se kush qe i pari në ballë të luftës:

Kush e nisi luftën i pari?
Nuro Kurti e Kurt Asllani.

Gjithashtu, po theksoj se sipas gojdhënës popullore, të gjitha veprimet luftarake mbrojtëse kryheshin në bashkëveprimin dhe me një disiplinë shembullore, prandaj duke i përjetsuar këto veprime rapsodi na thotë:

Jakup Feri i hipi atit,
Po i bërtet Çel Shabanit,
-Delni mrapa Mark Milanit.
Mrapa Markut me i dalë,
Vet po i dal ball për ball.

Të gjitha të dhënat gojore dhe dokumentare dëshmojnë se në periudhën e zhvillimit të veprimeve luftarake për mbrojtjen e atyre trevave nga ushtria malaziase,moti ka qenë shumë i lig . Shi, borë, erë,mjergull.
Por, menjiher mbas fillimit të veprimeve luftarake, mjergulla çohet dhe pastaj ndeshja për jetë a vdekje vazhdon trup me trup. Në këtë kohë vuthjani Sadri Murseli, i kërkon duel Harambash Nenadit dhe ky e pranon. Dyluftimi qe i fuqishëm dhe zgjati shumë, por në fund Sadrija ja preu kryet Nenadit.
Eshtë me vend të theksohet s në këto përpjekje luftarake mbrojtése pati shumë trima,si nga vendi ashtu edhe nga krahinat e tjera. Kështu trimëritë e tyre përjetsohen edhe në këto vargje:

Dem Isufi trim si rr' feja,
Ka tre krena i pret meiheri,
Si sokol po i nimon Raxha.
Rexh Avdiu zogu i atit,
fyt për fyt me t' bit e Markut.

Nga sa u tha , del qarté se forcat e Markut hynë në njé rreth të hekurt.
Ballpërballë ndeshén né qëndresën burrërore të forcave të komanduara nga Jakup Feri,ndërsa nga pas i ranë rugovasit me kangë e piskamë që i tmerruan forcat malaziase. Tani, atyre u kishte mbetur veteëm një rrugëdalje, të iknin,andej nga kishin ardhur.Por edhe kjo rrugë ishtee vështirë, sepse të gjitha shtigjet ishin të mbyllura.Prandaj ju drejtuan Lumit Lim, si i mbytyri kur kapet mbas shkume, me shpresë se do të kalonin. Gojdhëna thotë se shumé prej tyre i mori Limi. Madje,megjith"se për çudi, këtë moment e kemi dëgjuar edhe nga vargjet serbisht.

Lim se muti
A Marko se ljuti
Sto mu nosi
Kojne i vojnike

(Limi turbollohet
Marku zemrohet
Se po i mbyt
Kuajt dhe ushtarët)

Nga ana tjetër, arma e bashkuar shqiptare i gëzohet fitores në betejëne madhe të Nokshiqit, duke i thëné Markut:

E ti Marku i Malit t' Zi
Mblidh kapicat kryqali
Çoja Knjazit në Ceti
E për ushtarë ba gajret
Se ti bje Limi vetë.

Kështu me fitoren e armëve të bashkuara shqiptare e përfundon kjo betejë e madhe e njohur në histori si Lufta e Nokshiqit.

Por kjo nuk don të thotë se veprimet luftarake pérfunduan.
Përkundrazi, lufta zgjati 11 javë, çka përafërsisht përputhet dhe me të dhënat zyrtare të nxjerra nga raportet diplomatike. Ndërsa malaziasit vetë , madje as mark Milani, në kujtimet e veta nuk shkruan për këtë humbje. Megjithëse né parathënje të veprës së tij thotë se:'' origjina ime shkon te Skënderbeu...'' , të cilën faktikisht megjithë veprimtarinë e tij luftarake e mohoi, duke komanduar forcat malazies në Luftën e Noksjiqit . Lufta përfundoi në fillim të dekadës së dytë të muajit Janar të vitit 1880.
Mbas mbarimit të luftës, të moshuarit tregonin se Ali Begu, me rastin e varrimit të dëshmorve ka mbajtur një fjalim në té cilin, veç të tjerave ka thënë:

'' O ju shehit ( dëshmorë) çi dhat jetën për ktë Vatan, tue luftue kundër Karadakut, në sajë tuej pshtuem vatanin dhe popullin, pshtuem Arbërin tonë. As ne as Shqipnia kurr nuk do tju harrojmë. Emni juej me kalue gojë m' gojë djal mbas djali e kurr nuk kan me pranuesundimin e t' huejt. Sa të jet toka me gjin kan m' u knue kangë trimnie për ju o burra Jakup Feri, Çele Shabani, Zhuj Selmani, Nuro kurti e Kurt Asllani.

Sot po jua japim besën e burrave se edhe tash e mrapa na kena me ruejt Vatanin e në kjoftë nevoja kena me luftue ashtu siç luftuet ju'' .
Por Ali Begu me këtë rast nderon dhe respekton edhe ata që dhanë kontributin e tyre shumë të madh për fitoren por që nuk u vranë në luftë.
Prandaj përmend emrat e Sylejman Vokshit, Haxhi Zekës, e të shumë të tjerëve . Ali Begu nuk harron pa përmendur vajzën e Nokshiqit, e cila dha jetën e saj për të shpëtuar 100 luftëtarët e rrethuar. Duke ju drejtuar bashkvendasëve të tij, u thotë: " Kemi luftue kundër latinit, sllavit e osmanëve, pra lufta për ruajtjen e vatanit ka kenë e asht krenaria, neri dhe lavdia e fisit tonë.
Miqtë e vllaznit e krahinave té tjera çi po largohen nuk kanë me na harrue. Na të tanë jemi nji gjak, jemi vllazën". Né fund të fjalës së tij ka thënë: "Ata çi kan thanë se nuk ka Arbni dhe arbanas tash e kan marrë vesh se ka e ka ma pas sa t' jetë toka me gjin".
Dua të theksoj me këtë rast disa mendime të Ali Begut të shprheura me gojën e anonimit popullor për luftëtarët e krahinavetë ndryshme:

Ali Pasha kqyr tefterin,
Shtat takimesh e kan asqerin,
Ni takem çi e kam me veti,
Se ka toka,se ka as deti,
Ni takem çi e kam rugovas,
tan po dalin me krena n' dorë,
Ni takem çi e kam pejan,
I rujt Zoti gjith ka janë,
Ni takem çi e kam vuthjan,
Kun kusur pushkës si lan,
Ni takem çi e kam llapjan,
Luftojn mirë natën për hane.

Megjithatë duhet thënë se të gjithë pjesëmarrësit në këtë luftë mbrojtëse të Plavë-Gucisë, ishin trima dhe atdhetarë të pashoq,sejcili prej tyre ishte i gatshëm me dhanë jetën në mbrojtje të atdheut të shtrejtë. Të gjuthë ata që luftuan dhe me gjakun e tyre mbrojtën tokën mëmë, meritojnë nderimin dhe respektin tonë si dhe të brezave që do të vijnë pas nesh.

Duke patur parasysh se historia,si mësuese e asaj që kemi kaluar dhe udhërrëfyese për ato që na presin, them se sot në kohën tonë,para popullit shqiptar, impreativ numër një është pajtimi dhe bashkimi kombëtar,bashkimi i trojeve etnike në një shtet të vetëm shqiptar. Një gjë e tillë mund dhe duhet të arrihet me përpjekjet e përbashkëta të të gjithë shqipëtarve. Prandaj, le të bashkohemi për realizimin e endrrës sonë shekullore

na shkruani